Thursday, February 24, 2011


'शाळा' म्हणजे काय रसायन असतं हे शाळा सोडल्यावरच कळत असेल बहुतेक. ती खाकी चड्डी, तो चुरगाळलेला पांढरा शर्ट, ती पाण्याची व्याटरब्याग, अजून स्कूल बॅग न झालेले साधे सुधे दप्तर,तो अजून लंच बॉक्स न झालेला जेवणाचा डब्बा, ती मधली सुट्टी, ती हिरो जेट सायकल, ते वर्षानुवर्षे करकटकांची कलाकुसर सहन करत आलेले लाकडी बाक, ते एकमेकाना फेकून मारलेले कागदाचे बोळे, तो हवाहवासा वाटणारा मराठीचा तास,ते जीवघेणे बीजगणित आणि भूमिती ,ते नदीकाठचे ग्राऊंड, ते अनवाणी पायांनी तासन तास खेळलेले हाफ पीच क्रिकेट,शेजारी संथपणे वाहणारी कृष्णामाई, नदीपलीकडचे कायम हिरवेगार शेत आणि नारळाच्या बागा, उजवीकडे दिमाखात उभा असलेला आयर्विन पूल, अशा एक ना अनेक आठवणी, कितीक दिवस, कितीक क्षण. ह्या क्षणांचे कधीच मोल होवू शकत नाही.म्हणूनच कदाचित त्यांना 'सोनेरी क्षण' म्हणत असावेत!!!

Sunday, February 20, 2011

Crushes Unlimited :)- part 1

Having a crush is birth right of a man and at least I ,till date have tried my best to utilize it to the fullest :). People talk about big things like unselfish, platonic, genuine etc. etc. types of loves, which I have no knowledge of, however I swear to Romeo-Juliette, Laila-Majanu, Heer-Ranjha, Raj-simran etc. etc. that all my crushes have been truly sincere and genuine ones :) (please don’t ask me to define what’s a genuine crush now) although all these numerous crushes flying high like a brave eagle at their peak, finally crashed into an humble, helpless popats. But still, that does not deny me my birth right to have crush again and I keep paying my duties as a responsible citizen fully aware of my rights..

As it happens with most of us around, as far as I can remember, it all started in school. My first crush was my school teacher. In that age when you are oblivious of what you look to find in a feminine company; I was in awe of her sweetness and the fact that she was the only teacher who had spared me of punishments which I always deserved being one of the naughtiest kids. But, I guess, this chapter didn’t take long to get over as after few months, I never saw her in school. Later, I came to know that she was just a temporary teacher who had replaced one of the teachers who was on her maternity leave. Nevertheless, this marked the beginning of the crush – crash cat mouse game in my life :)

No sooner was the first tremor over, than a new one hit. She was my new classmate. I don’t really remember whether she was beautiful or not or rather I was too small to understand this aspect, but one thing was for sure that I simply loved her smile, her loud laughs, her standing first in every exam, her coming to school in a car, everything would just add oxygen to my breaths. Her pony tail, her school bag, her water bottle, pencils ,easers, sharpeners, literally everything seemed worth Gold to me. This cute little obsession did continue for quite a while, till we shifted our home and hence my school and as I would do number of times again, I had to move on.

The saga continued in bits and pieces throughout high school as well. I won’t really be talking about all but one. I am sure everyone’s adolescence whether man or a woman would have such velvety moments to share, no matter how much he or she tries to live in a state of denial. Ok, enough of philosophy, that’s never been my cup of tea :), let’s come to the point, those days, I was flying high with my brand new Hero Jet cycle which my father bought me as it was the cheapest option those days. Every day, going to school riding my bicycle was no less than a feeling of being in a Mercedes Benz. And bang!!!!, one day through by lanes of the school, I saw her delicately and carefully riding her even more beautiful BSA Lady Bird.. (Yes, gone are the good old days of Hero jets and Lady Birds, I wish I had a time machine:(). She was simply amazing, extremely fair, almost with a milk like complexion, had a very fashionable hair cut for a small town like ours, her shoe socks, nail paint, ear rings, bangles, everything matching her school uniform (hmm, I believe, when God created woman, he created her with one inherent quality – “The Fashion sense”). I took a second or two to come back to senses. I just felt like butterflies flying all around. The day marked the start of few radical changes. I started being extra careful about getting my uniform ironed well, neatly oiling and combing hair, brushing teeth extra clean, wiping and polishing shoes every other day. I would every now and then find an excuse to get out of classroom and wander in the veranda so that whenever I would pass her classroom, I would get a glimpse of hers because she used to sit in different classroom due to late admission. But I could never find words to talk to her. All my fruitless attempts to approach her always failed as my guts and my courage always eluded me owing much to my typically conservative middleclass Maharashtrian upbringing and even more conservative and the strictest school in the town where even talking to someone of opposite sex was considered a taboo . AS everything was going like middle overs in an One day match, suddenly started the powerplay of slog overs and we were engulfed by a daemon of SSC exams (These exams always kill the most precious days in our lives). There was absolutely no time for anything but papers, scores, results and futile merit list competitions. And as I secured admission to junior college, I had no new of hers except for the fact that she stood 3rd in the School. After some casual inquiries, I found that she moved to some bigger city may be Pune or Mumbai for further education ending my another longish loyal crush and leaving me wondering what if I was never as shy and prudish?
(To be Continued..)

Saturday, February 19, 2011

विश्वचषक - काही प्रसंग काळजावर कोरून ठेवलेले..


आजपासून दहाव्या क्रिकेट वर्ल्ड कपची सुरुवात झाली, आताच बांग्लादेशने टॉस जिंकल्याचे ऐकले आणि आम्ही त्या शकीब्याच्या नावाने बोटे मोडत टंकायला बसलो.च्यायला, इंदिरा आ़क्कांनी बांग्लादेशला काय भारताच्या गळ्यात खोडा अडकवायलाच जन्माला घातले की काय असाच आम्हाला प्रश्न पडतो. असो, धोनी आणि कं ला २००७ चे उट्टे काढण्याच्या शुभेच्छा..

आज आपण काही अविस्मरणिय प्रसंगांबद्दल बोलू, जे केवळ माझ्याच नाही, तर तमाम क्रिकेट दर्दींच्या ह्रदयावर अगदी लेण्यांसारखे कोरलेले आहेत.

१. प्रसाद वि. सोहेल

आहाहा!!!! वेंकटेश प्रसादने त्या उद्दामुद्दीन आमिर सोहेल ची दांडी वाकविली तो हा क्षण. प्रसाद भाऊ, अहो जयसुर्याने तुमची कितीही धुलाई केली असली तरी, केवळ ह्या चेंडूसाठी तुमची शंभर अपराध सुद्धा आम्ही पोटात घालायला तयार आहोत. सोहेल ने खिजविल्यानंतर, हा चेंडू टाकण्यासाठी तुम्ही तुमच्या शरीरात असतील नसतील अशा सगळ्या हाडांमधली ताकद एकवटली होती, ती फर्लांगभर मागे उडत गेलेली स्टंप तेच दाखवत आहे. आम्ही जर कुठल्या कुडमुडेवाडीचेही बादशहा असतो ना तरीही, आमचे अर्धे राज्यसुद्धा तुम्हाला बहाल केले असते. ह्या एका चेंडूने पाकिस्तानच्या उन्मत्त हत्तीला अक्षरशः लोळविले आणि भारताने बघता बघता सामना खिशात घातला..

२. गिब्स वर्ल्ड कप सोडतो

हर्शेल गिब्स ने स्टीव्ह वॉ चा झेल नाही सोडला, तर वर्ल्ड कपच सोडला, गिब्स बहुतेक एरंडेलाची बाटली रिचवूनच उभा होता, म्हणूनच इतकी हागीनघाई झाली होती. ऑस्ट्रेलियाला त्यावेळी जिंकायला जवळजवळ १५० धावा हव्या होत्या आणि चार खंदे वीर तंबूत परतले होते. नंतर वॉ साहेबांनी त्यांच्या नेहमीच्याच स्टाईल मधे खेळत अप्रतिम शतक झळकावले आणि संघाला सेमी फायनल मधे घेवून गेले, ह्याला म्हणतात Captain's knock (अझर्या, ऐकतोयेस ना रे?)

३.ऑस्ट्रेलिया वि अफ्रिका १९९९ सेमी फायनल

हार्टब्रेक, हार्टब्रेक म्हणतात तो हाच का असा प्रश्न पडावा हा तो क्षण. शेन वॉर्नने निम्म्या अफ्रिकन संघाला धूळ चारल्यानंतरही क्लुसनर दादाने श्रीकृष्णाने एका करंगळीवर गोवर्धन उचलावा तसा एकहाती सामना खेचून आणला होता. शेवटच्या षटकात ९ धावा हव्या असताना, ह्या झुलु आयकॉन ने दोन खणखणीत चौकार मारून विजयावर जवळजवळ शिक्कामोर्तब का काय म्हणतात तेही केले होते, आणि मग अचानक तिसर्या चेंडूवर अगदी एखाद्या यजमानाने सत्यनारायणाचा प्रसाद वाटावा इतक्या सहजपणे फिल्डरच्या पुढ्यात बॉल सरकवून हा वेड्यासारखा पळत सुटला, आणि तिकडे तो कर्मदरिद्री डोनाल्ड सुद्धा बूटांना फेविकॉल लावल्यासारखा क्रीझ मधेच चिकटून उभा राहिला, अर्थात बॉल फिल्डरकडे गेल्यावर तो तरि काय करणार म्हणा? येवढ्यात त्या जात्याच कावेबाज ऑसींनी डाव साधला आणि सामना टाय करवून केवळ सुपर सिक्स मधील विजयाच्या जोरावर फायनल गाठली.

४.सचिन शोएब्याला धुतो, २००३ वर्ल्ड कप

वा!! वा!! आणि वा!! हा क्षण तमाम भारतीयांनी देवघरातील फोटोसारखा ह्रदयातील मंदिरात जपून ठेवला आहे.. जितके बोलावे तितके थोडे, दशकातील सर्वोत्कृष्ट क्रिकेट क्षण असेच ह्याचे वर्णन करावे लागेल. पहा तरी, सचिनने किती सहज त्त्या शोएब्याचा मात्र १५० कि मी प्रति तास येणारा बॉल प्रेक्षकांमधे भिरकाविला.हा फक्त एक सिक्स नव्हता, तर तो रावळपिंडीचा खराटा, सगळी पाकिस्तानी टीम, पाकिस्तानी चाहते, सगळ्यांच्या तोंडावर एक सणसणीत चपराकच होती, इतकी सणसणीत की त्यामुळे आलेल्या भोवळीतून पाकिस्तान टीम आजतागायत सावरलीच नाही.अरे सच्या, भावा त्यो २००३ चा वर्ल्ड कप आपलाच हुता रे, ऐन वेळी त्या नतद्र्ष्ट बॉलर्स नी माती खाल्ली आणि होत्याची नव्हते केले :(

त्या २००७ च्या वर्ल्ड कप च्या आमच्या काहीच आठवणी नाहीत, तसेही लक्षात राहण्यासारखे त्यात होतेच काय?

यंदाचा वर्ल्ड कप भारतातच होत आहे, तर करोडोंच्या शुभेच्छा भारतीय संघाच्या पाठीशी आहेतच. मुंबापुरीच्या मैदानात, धोनी आणि संघाने विश्वचषक उंचवावा, हीच सिद्धिविनायका चरणी प्रार्थना :)